Το επάγγελμα του ανιματέρ, του κλόουν και γενικότερα του παιδικού διασκεδαστή έχει πλέον περάσει τόσο πολύ στην καθημερινότητά μας, ώστε τους αντιμετωπίζουμε όπως όλους τους άλλους εργαζόμενους. Κι όμως, πολλές φορές ξεχνάμε κάτι σημαντικό: δεν υπάρχει κάποια δημόσια σχολή που να εκπαιδεύει ειδικά ανιματέρ για παιδικά πάρτυ. Κάθε σοβαρή εταιρεία πρέπει επομένως να αναλαμβάνει η ίδια την εκπαίδευση των ανθρώπων της.
Στη Delfinakia Events αυτό ακριβώς κάνουμε.
Οι νέοι συνεργάτες μας περνούν αρχικά από βασική εκπαίδευση. Μαθαίνουν τα παιχνίδια, τον τρόπο παρουσίασης και εμψύχωσης, πώς οργανώνεται μια ομάδα διαφορετικών ηλικιών, πώς κρατάμε το ενδιαφέρον των παιδιών και, κυρίως, πώς συμπεριφερόμαστε απέναντί τους.
Όμως η θεωρία δεν είναι αρκετή.
Κανείς δεν εκπαιδεύεται σήμερα και στέλνεται αύριο μόνος του σε ένα παιδικό πάρτυ.
Για ένα σημαντικό διάστημα οι νέοι ανιματέρ ακολουθούν τους πιο έμπειρους ως βοηθοί. Παρακολουθούν πραγματικά πάρτυ, συμμετέχουν στο πρόγραμμα και βιώνουν στην πράξη όλα όσα έχουν μάθει στη θεωρία.
Γιατί κανένα παιδικό πάρτυ δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο.
Υπάρχει το ντροπαλό παιδάκι που χρειάζεται λίγο χρόνο για να μπει στην παρέα. Υπάρχει εκείνο που θέλει πάντα να κερδίζει, εκείνο που έχει αστείρευτη ενέργεια, εκείνο που κουράστηκε ή στενοχωρήθηκε. Υπάρχουν διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικοί χαρακτήρες και διαφορετικές δυναμικές σε κάθε παρέα.
Το να γνωρίζει κάποιος 20 παιχνίδια δεν τον κάνει καλό ανιματέρ.
Τα παιχνίδια μαθαίνονται. Πολύ δυσκολότερα μαθαίνονται η υπομονή, η ευγένεια, το χιούμορ, η ζεστασιά, η ενσυναίσθηση και η ικανότητα να «διαβάζεις» την ομάδα που έχεις μπροστά σου.
Ο καλός ανιματέρ πρέπει μέσα στα πρώτα λεπτά να καταλάβει τα παιδιά και να προσαρμόσει το πρόγραμμά του σε αυτά. Δεν κάνει το ίδιο πρόγραμμα μηχανικά σε έξι εξάχρονα και σε είκοσι δεκάχρονα. Δεν πιέζει ένα ντροπαλό παιδί να συμμετέχει, αλλά βρίσκει τρόπο να το κάνει να θελήσει μόνο του να πλησιάσει. Δεν αφήνει το πιο ζωηρό παιδί να παρασύρει ολόκληρη την ομάδα, αλλά αξιοποιεί την ενέργειά του.
Αυτή είναι η πραγματική δουλειά του ανιματέρ.
Και ποιοι είναι οι άνθρωποι που έρχονται στο σπίτι σας;
Στη Delfinakia Events οι ανιματέρ μας είναι κανονικά προσληφθέντες εργαζόμενοι. Είναι άνθρωποι που έχουμε επιλέξει, εκπαιδεύσει και γνωρίσει μέσα από τη συνεργασία μας μαζί τους.
Και για εμάς αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Όταν στέλνουμε έναν άνθρωπο στο σπίτι μιας οικογένειας και του εμπιστευόμαστε μια ομάδα παιδιών, δεν μας ενδιαφέρει μόνο αν είναι διασκεδαστικός. Μας ενδιαφέρουν εξίσου το ήθος, η αξιοπιστία, η συνέπεια και ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται στα παιδιά.
Η φιλοσοφία μας είναι πολύ απλή:
Δεν θέλουμε να στείλουμε στο δικό σας σπίτι έναν άνθρωπο που δεν θα βάζαμε κι εμείς στο δικό μας.
Γι’ αυτό η επιλογή δεν τελειώνει σε μια συνέντευξη και η εκπαίδευση δεν τελειώνει όταν κάποιος μάθει τα παιχνίδια. Πρέπει πρώτα να τον δούμε στην πράξη και να είμαστε βέβαιοι ότι μπορεί να εκπροσωπήσει τη Delfinakia Events με τον τρόπο που θέλουμε.
Ο ανιματέρ δεν είναι babysitter
Υπάρχει επίσης μια σημαντική διάκριση που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς.
Ο ανιματέρ βρίσκεται στο πάρτυ για να εμψυχώσει, να οργανώσει και να διασκεδάσει την ομάδα. Δημιουργεί παιχνίδι, φέρνει τα παιδιά κοντά, κρατά τον ρυθμό του προγράμματος και προσπαθεί να εντάξει στην παρέα ακόμη και το πιο διστακτικό παιδάκι.
Δεν αντικαθιστά όμως τον γονέα ή τον υπεύθυνο για την επίβλεψη των παιδιών.
Και οι κλόουν;
Ο κλόουν έχει αλλάξει πολύ με τα χρόνια. Ο σημερινός παιδικός διασκεδαστής δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε ο κλασικός κλόουν που θυμόμαστε από παλαιότερες εποχές.
Ανάλογα με το πάρτυ και την ηλικία των παιδιών μπορεί να εμφανιστεί ως κλόουν, ως θεματικός χαρακτήρας, ως παρουσιαστής ενός παιχνιδιού ή απλώς ως ανιματέρ. Ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: να δημιουργήσει επαφή με τα παιδιά και να τα κάνει να συμμετέχουν, να γελάσουν και να περάσουν όμορφα.
Και ίσως εδώ βρίσκεται και το ωραιότερο κομμάτι αυτής της δουλειάς.
Οι περισσότεροι άνθρωποί μας ξεκινούν βλέποντας το animation ως μια όμορφη και ιδιαίτερη εργασία. Μετά από κάποιο διάστημα, όμως, πολλοί μάς λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι έχει γίνει και για τους ίδιους ένα είδος ψυχοθεραπείας.
Γιατί είναι δύσκολο να περάσεις μερικές ώρες ανάμεσα σε παιδιά που γελούν, φωνάζουν από ενθουσιασμό, σε αγκαλιάζουν και σου ζητούν «άλλο ένα παιχνίδι!» και να φύγεις ακριβώς όπως ήρθες.
Ίσως τελικά αυτή η δουλειά να είναι και για τους ίδιους ένα μικρό λουτρό ψυχής.
Και ίσως αυτός να είναι ο σημαντικότερος λόγος που ένας πραγματικά καλός ανιματέρ δεν κάνει απλώς τη δουλειά του. Την αγαπά.